ماجراي مجسمه مينياتور از پاييز سال گذشته آغاز شد. «محمدرضا نيك سيرت فر» پس از ۴ سال مطالعه و پژوهش عاقبت در آذر سال ۱۳۸۲ اولين مجسمه مينياتور را كه طرحي از يك دختر ايراني بود به پايان رساند. اين مجسمه مينياتور در ابعاد ۳۸*۵۸ و ارتفاع ۱۳ سانتي متر بازتابي گسترده در عرصه هنر داشت. حتي از كشورهاي حاشيه خليج فارس پيشنهاداتي براي خريد اين اثر ارايه شد، اما سازنده مجسمه ترجيح داد آن را در ايران حفظ كند.نكته جالب در مجسمه مينياتور اينكه، نيك سيرت فر تمام معيارهاي لازم براي ايراني بودن آن را رعايت كرده است. حتي گره شال مجسمه با رعايت تاب و پيچش پارچه ايراني بين صفر تا ۳۶۰ درجه در نظر گرفته شده.
به هر حال خالق اين مجسمه كه براي اولين بار از تابلوي نقاشي بيرون پريده و ۳ بعدي شده در حال آماده ساختن اثري جديد براي نمايش در هفته ميراث فرهنگي است؛ همان دختر، بزرگ تر مي شود. ارتفاع مجسمه مينياتور اينبار به ۵/۲ متر مي رسد. محمدرضا نيك سيرت  فر قصد دارد مراحل پاياني ساخت اين مجسمه مينياتور را مقابل چشمان علاقه مندان به هنر مجسمه سازي انجام دهد. براي تماشاي حركت دستان او روي بدن مجسمه مي توانيد از امروز به گالري نيك برويد.كار او از ديروز آغاز شد و تا ۴ خرداد ادامه دارد.

قسمت دوم مصاحبه همشهري با آقای محمدرضا نيك سيرت چاپ شده در ويژه نامه تهرانشهر ۲۷ آذر ۱۳۸۲

محمدرضا نيك سيرت صادقانه اعتراف مي كند كه امروز توانايي ساخت يك مسجمه مينياتور طي ۳ ماه را پيدا كرده. حالا اين سوال در ذهنمان ايجاد مي شود كه چرا اولين مجسمه دو سال براي تولد انتظار كشيد؟ «من يك مشكل بزرگ داشتم. هيچ كس پيش از اين مجسمه مينياتور نساخته بود. هيچ استاد و راهنمايي نداشتم. ناآشنايي با كار باعث شد هزينه فراوان و وقت زيادي صرف ساخت اولين مجسمه شود. ضمن اينكه يك بار مجسمه را ساختم و در اتفاقي كه دوست ندارم از آن حرف بزنم از بين رفت. البته اين نكته راهم در نظر بگيريد كه در مينياتور ايران برخلاف مينياتور ساير كشورها، نوعي دلدادگي و عشق وجود دارد. بيان اين حالت در مجسمه نياز به وسواس و حساسيت دارد. شما تابلوي مينياتور را بارها ديده ايد. اين تابلو يك بعدي است اما من بايد مينياتور را ۳ بعدي مي ساختم. يعني بخشي از مينياتور را كه قابل رويت نبود بايد خلق مي كردم. اين كار آساني نبود. گرچه امروز پيشرفت كرده ام و مي توانم در زماني اندك مجسمه بسازم.»
قيمت مجسمه مينياتور را نمي نويسيم تا شوكه نشويد اما پيش از آنكه به فراموشي برود يا از ايران خارج شود، حتما براي تماشايش به گالري پيكره برويد.
«چند مشتري خارجي دارم اما دوست ندارم اين مجسمه را به آنها بفروشم. يك عرب به من گفت اين كار را به عنوان كاري عربي معرفي كن تا ما زندگي ات را تامين كنيم اما قبول نكردم. حالا هم قرار است براي برپايي نمايشگاه به انگليس بروم و مجسمه مينياتور را به تماشا بگذارم. متاسفانه مشتري هاي ايراني قيمتي مي دهند كه حتي از خرج خودت هم كمتر است. كاش مي شد اين مجسمه در ايران بماند.»
اگر زمان اجازه دهد محمدرضا نيك سيرت كارهاي بزرگتري هم مي كند. مثلا ساخت ميداني از مجسمه هاي غول آسا در كوير يا يك مجسمه مينياتور بزرگ از مولانا در نقطه اي از شهر.
«من از شما يك سوال دارم. اگر اين مجسمه از زير خاك بيرون آمده بود همين رفتار را با آن مي كردند. اين مجسمه ۲۰۰ سال بعد ارزش بيشتري پيدا مي كند. كاش همين امروز قدرش را مي دانستند.»
اولين مجسمه مينياتور جهان به حدي ما را تحت تاثير قرار داد كه يادمان رفت از تابلوهاي نقاشي محمدرضا نيك سيرت بنويسيم. تابلوهاي او حاصل نوآوري از سر نداري هستند!
«دانشجو بودم و نمي خواستم از پدرم پول بگيرم. پول نداشتم كاغذ و رنگ خوب بخرم. اين كاغذهاي نامرغوب پرز مي دادند. پيش از آن كنار استادم در گچ كاري با رنگ ها هم آشنا شده بودم. به رنگ كمي قند اضافه كردم و رنگي جديد ساختم. اين شجاعت را پيدا كردم كه مواد ارزان را بدون نگراني روي كاغذ پخش كنم. اين تابلوها حاصل همين شجاعت هستند

در روزهای آینده مطالب دیگری از مجسمه ها نقل می کنم 

در ويژه نامه تهرانشهر ۲۷ آذر ۱۳۸۲ روزنامه همشهري مطلبي تحت عنوان " اولين مجسمه مينياتور جهان، متولد ايران" مصاحبه اي از محمدرضا نيك سيرت  به چاپ رسيد كه بخش اول   آن را در زير آورده ام.

اين اولين مجسمه مينياتور جهان است .پيش از اينكه از ايران خارج شود به ملا قاتش برويد .
فرشته اي در خاك است. مي داني و زجر مي كشي. با خودت كلنجار مي روي، رويايت را مجسم مي كني، دست در آب مي كني، آستين ها را بالا مي زني و براي آفريدنش دست به خاك مي بري و... يك سيلي محكم براي اينكه از رويا بيرون بيايي لازم است. فرشته مقابل چشمانت به دنيا لبخند مي زند.
طبقه همكف ساختمان آ.اس.پ جايي كه زندگي اغلب افراد به جريان روز نزديك است، آتليه پيكره وجود دارد. در جايي سرد و كم رفت و آمد، اولين مجسمه مينياتور جهان خودنمايي مي كند. اثري كه براي ورود به دنياي ما نزديك به ۲ سال در شكم خاك بود. «نمي دانم حرف هايم را از كجا شروع كنم. شايد قبل از هر چيز بهتر باشد از كسي تشكر كنم كه امكان ساختن اين مجسمه را برايم فراهم كرد. از مهندس نوذري مدير شركت بتون شيمي تشكر مي كنم كه پس از يك بار ديدن اين مجسمه امكان پيشرفت را برايم فراهم كرد. اين را مي گويم تا ساير اشخاص صاحب امكانات هم به خودشان بيايند و به جوانان خلاق كمك كنند.»
اين حرف هاي محمدرضا نيك سيرت است. خالق اولين مجسمه مينياتور جهان.
«خيلي سختي كشيدم. رشته اصلي من تراشكاري بود. پس از آن زمينه اي فراهم شد تا گچ بري را هم بياموزم. در گچ بري خيلي پيشرفت كردم. حتي از خارج سفارش گرفتم و از لحاظ مالي وضعيتم خوب شد. با اين حال ما در تجارت آدم هاي باهوشي نيستيم. اين مساله باعث شد در زندگي ام ضرر مالي بزرگي را تجربه كنم.»
خالق مجسمه مينياتور از سال هاي تلخ گذشته آنقدر حرف دارد كه هر جمله را نيمه كاره رها مي كند تا به بعدي برسد. او اندام مجسمه اش را كه به خاطر مي آورد از جا كنده مي شود و براي آوردنش از پله ها بالا مي رود. چند لحظه بعد مجسمه مينياتور چشمانمان را خيره مي كند. طرح سماع از دختري ايراني اماچرا طرح سماع؟
«سماع طرحي شناخته شده در جهان است. هندي ها سماع دارند، چيني ها و اروپايي ها هم دارند اما من مي خواستم كساني كه با مجسمه سازي آشنا هستند تفاوت اين طرح را با سماع ديگران تشخيص دهند. من چند سال روي ؟ پارچه، زير و رو و بافت پارچه ايراني تحقيق كردم. به اين گوشه لباس مجسمه نگاه كنيد. اين تاب پارچه ايراني است. كسي كه با سماع آشناست اين نكته را درك مي كند. البته دليل انتخاب طرح سماع يك نكته ديگر هم هست. من اولين بار چند طرح ساده از مجسمه هاي مينياتوري ساختم. در يك نمايشگاه پروفسوري كه از آمريكا آمده بود مجسمه ها را ديد و گفت: اين طرح ها را وقتي تاييد مي كنم كه طرحي پيچيده از  آنها ببينم. من هم تصميم گرفتم پيچيده ترين طرح را براي شروع انتخاب كنم. پس از آن مي شود روي طرح هاي ساده تر هم كار كرد

پایان قسمت اول